ความร้อนแล้งของแดดแผดฉีกบทกวีฉันกระจุย

บทกวีของฉันอยู่ในผืนไร่

รำเพยแผ่จากหยาดเหงื่อที่ร่วงหยด

อยู่ในเตาเผาถ่านอิฐดินดิบ

จอบ มีด เสียม พลั่ว เลื่อย ขวาน

ล้วนแต่อุปกรณ์รังสรรค์งานกวี

ในวันนี้

ความร้อนแล้งของแดดแผด

ฉีกบทกวีฉันจนขาดกระจุย..

ฉันแบกจอบไปเขียนบทกวี

48
เพลงรัตติกาลลอยลม

เวิ้งใจคะนึง

หวนถึงผืนไร่อันเงียบร้าง

49

ยามเช้าร้างไร้แสงตะวัน

อีกวัน

โลกเป็นสีเทา

50

ยามเช้าสีเทา

ความร้อนร้ายเหือดหาย

ฉันแบกจอบไปเขียนบทกวี

51

ขวานและมีดหาย

ความเสียดายยังติดแต้ม

อยู่ทุกความคิดคำนึง