อรชร

65

พบเธอในยามเช้า

แสงสีเทาของวัน
และเธอป่วยไข้

66

ความเจ็บปวด
เยียวยาได้ไหม?
กับบางคำกระซิบที่ห่างไกล

เวลาในเราไม่เท่ากัน

ซอกมุมหลังบ้านคับแคบ

เราแอบปลูก มะนาว

มะละกอ กะเพรา กันชงกัญชา

คาดหวังให้เติบโตงอกงาม

วันแล้ววันเล่า เฝ้ารดน้ำและรอคอย

กระนั้นมันเหมือนว่าไม่เคยโต

ขณะเดียวกัน

ในซุ้มสวน ล้วนชอุ่มเขียว

ดงกระถินทอดยอดชี้ฟ้า

เบียดเสียดเนืองแน่นนานาพืชพันธุ์

ทั้งๆที่ไม่เคยใส่ใจให้น้ำ-ดูแล

แต่มันกลับแตกโต

จนรกเรื้อ

จันทร์ฉาย

60  

เพลงฝน

พรากความงามของจันทร์ฉาย

ฟ้าคืนแรม

ชาวนากล่าวหาว่า..ฤดูกาลมันวิกลจริต

61

61
ใครต่างมีวิถีแห่งตน

ดวงใจเจ้า-หัวใจข้าฯ

มิอาจวิสาสะ

62

แม้ส่วนเสี้ยวแดน

ของแผ่นใจ

อย่าเหยียบย่ำกระทั่งดวงตา

63

แผ่วหยาดน้ำค้าง

ชโลมกระผีกกรวด

ยอดหญ้ายังหยัดยิ้ม

64 :ชาวนากล่าวหาว่า..ฤดูกาลมันวิกลจริต

ฤดูฝน

ทุ่งข้าว

เหือดแห้ง

แผ่วลมหนาว

ราวจักแล้ง

กลับลุยน้ำเกี่ยวข้าว

นี่! ฤดูกาลมันวิกลจริต

โอดโอย

 

   สมงสมองมันงี่เง่าไม่มีเรื่องเล่าจากชายทุ่ง 

รึกระทั่งเรื่องราวจากผืนไร่ เงียบกริบราวใบไผ่ปลิวลิ่วในคืนวัน   

เสียงหัวใจกระอักอ่วนเอ่อร่ำแต่เมรัย   

ในวันเวลากรุ่นกลิ่นแอลกอฮอลรำเพยออกจากทุกๆอณูแห่งเรือนกาย 

เช้ายันเย็น จนดึกดื่นและตื่นเช้าอีกวันพบตัวเองยังเมามายไม่สร่างซา

โอ!...เมรัย

"อุ๊บ๊ะ จะอย่างไรขอให้ถอน!"

..