สมงสมองมันงี่เง่าไม่มีเรื่องเล่าจากชายทุ่ง
รึกระทั่งเรื่องราวจากผืนไร่ เงียบกริบราวใบไผ่ปลิวลิ่วในคืนวัน
เสียงหัวใจกระอักอ่วนเอ่อร่ำแต่เมรัย
ในวันเวลากรุ่นกลิ่นแอลกอฮอลรำเพยออกจากทุกๆอณูแห่งเรือนกาย
เช้ายันเย็น จนดึกดื่นและตื่นเช้าอีกวันพบตัวเองยังเมามายไม่สร่างซา
โอ!...เมรัย
"อุ๊บ๊ะ จะอย่างไรขอให้ถอน!"
..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น