: ไยโลกกว้างกลับยิ่งเงียบ
67
ในเรา
ล้วนส่ำเสียงเกินอึกทึก
ไยโลกกว้างกลับยิ่งเงียบ
68
หนึ่งก้อนดินสั่งสมในวันเวลา
ดื่มซับความแกร่งแข็งจากแดดและลม
หรือจักแตกสลายโดยหยาดน้ำจากฟ้า
69
สักเสี้ยวของห้วงใจเธอ
ยังรำลึกถึงข้าฯก็ฉานชัดรูปทรง
อย่างน้อยความคิดถึงแห่งข้าฯก็มิได้เปล่าดาย..
