ไยโลกกว้างกลับยิ่งเงียบ

 : ไยโลกกว้างกลับยิ่งเงียบ

 67

ในเรา

ล้วนส่ำเสียงเกินอึกทึก

ไยโลกกว้างกลับยิ่งเงียบ

68

หนึ่งก้อนดินสั่งสมในวันเวลา

ดื่มซับความแกร่งแข็งจากแดดและลม

หรือจักแตกสลายโดยหยาดน้ำจากฟ้า

69

สักเสี้ยวของห้วงใจเธอ

ยังรำลึกถึงข้าฯก็ฉานชัดรูปทรง

อย่างน้อยความคิดถึงแห่งข้าฯก็มิได้เปล่าดาย..