ปีก

โผเผจากความดักดานของชีวิตในวันเดือนปี

สู่สายธารที่ล่องไหล

คิดถึงใครหนึ่งซึ่งอยู่ในความทรงจำ

อันเป็นทั้งแรงดาลใจและความฝัน

สายธารแห่งกาลเวลายาวไกล

ฉันดุจลำเรือชีวิตหนึ่ง

ที่ล่องลอยในทะเลเวลา

ที่สุด ดุจร้างไร้แสงดาวนำทางสู่ชายฝั่ง

แต่ฉันยังขยับปีกเพื่อจะฝัน

ในนามของความเหงา

ดอกไม้ของวันวานเฉาลมและกรอบแดด

ความคิดถึงคือเสียงเพลงอันอ้อยส้อยที่กำลังขับขานอยู่จนคล้อยฝัน

ความหอมหวนของชีวิตเอ่ออยู่ในดวงตา และราวป่าอันยวบไหว

เราศรัทธาธรรมชาติที่ดำรงอยู่อย่างง่ายงาม

เมื่อสายฝนแรกของฤดูกาลโปรยปรายทุกๆชีวิตแห่งสรรพสัตว์ก็เผยตัว

ทำหน้าที่อันแตกต่างอย่างลงตัว ซื่อใสตามวิถีแห่งธรรมชาติ

ในนามของความเหงา เราโยนหัวใจอันเปลี่ยวเฉาไปในอากาศ..

การกระทำ

57

มุมมองของชีวิต

เย้ยหยันว่าหนึ่งวัน

มันน่าจะมีสัก 48 ชั่วโมง

58

เป็นฝีมือของกาลเวลา

ที่ลบเลือนข้า

ออกจากความทรงจำแห่งเจ้า

59

เช่นกันกับหัวใจเจ้า

ที่ลืมเลือนข้าไว้

ในวันเวลา