ดอกไม้ของวันวานเฉาลมและกรอบแดด
ความคิดถึงคือเสียงเพลงอันอ้อยส้อยที่กำลังขับขานอยู่จนคล้อยฝัน
ความหอมหวนของชีวิตเอ่ออยู่ในดวงตา และราวป่าอันยวบไหว
เราศรัทธาธรรมชาติที่ดำรงอยู่อย่างง่ายงาม
เมื่อสายฝนแรกของฤดูกาลโปรยปรายทุกๆชีวิตแห่งสรรพสัตว์ก็เผยตัว
ทำหน้าที่อันแตกต่างอย่างลงตัว ซื่อใสตามวิถีแห่งธรรมชาติ
ในนามของความเหงา เราโยนหัวใจอันเปลี่ยวเฉาไปในอากาศ..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น