เธอ…อยู่แห่งไหน?
ไปเขียนขอบโค้งใดของใจฝัน
หอมฝั่งห้วงดวงดาว สกาวจันทร์
กล่อมเพลงหวานกำนัลต่อวิญญาณ
ไกล- ฝั่งฟ้า
พิศต่อเมฆมายา-เลือนพร่าผ่าน
หรือกลายกลับลับร้างคว้างทางธาร
ผ่านดินแดนแสนนาน-ของกาลเวลา
ยังปีกนั้น
หอบร้อยฝันรื้อฟื้นเต็มชื่นหน้า
โอบปีกรักจักค้อมกล่อมอวลตา
ฟังสิ!เสียงร้องร่า “มีฟ้าย่อมมีเธอ”
ถึงอยู่แห่งไหน?
ฟ้าเขียนรูปเงาใดเป็นเธอเสมอ
มือมายาวาดฟ้า-ข้าฯพบเจอ
แม้พร่าเบลอยังเห็นเธอ อยู่เช่นนั้น
