เธอ

เธอ…อยู่แห่งไหน?

ไปเขียนขอบโค้งใดของใจฝัน

หอมฝั่งห้วงดวงดาว สกาวจันทร์

กล่อมเพลงหวานกำนัลต่อวิญญาณ

ไกล- ฝั่งฟ้า

พิศต่อเมฆมายา-เลือนพร่าผ่าน

หรือกลายกลับลับร้างคว้างทางธาร

ผ่านดินแดนแสนนาน-ของกาลเวลา

ยังปีกนั้น

หอบร้อยฝันรื้อฟื้นเต็มชื่นหน้า

โอบปีกรักจักค้อมกล่อมอวลตา

ฟังสิ!เสียงร้องร่า “มีฟ้าย่อมมีเธอ”

ถึงอยู่แห่งไหน?

ฟ้าเขียนรูปเงาใดเป็นเธอเสมอ

มือมายาวาดฟ้า-ข้าฯพบเจอ

แม้พร่าเบลอยังเห็นเธอ อยู่เช่นนั้น