ภวังค์

วันเวลามิหวนคืน

ดุจกระแสคลื่นที่กลืนหายกับชายฝั่ง

คล้ายดอกไม้ที่โรยรายร่วง สู่ห้วงปวงฝุ่นฝัง

คล้อยไปสู่สร้อยสายพรายความหลัง

เรื่องเล่าหนึ่งจึงสถิตแห่งภวังค์

คงคลื่นครามของความหลัง

สะพรั่งพราว..

คว้างห้วงกาลลึกลับ กลับรำลึก สู่ถนนของคนหนาว

หอมบางกลิ่นริน-ร่ายราวป่า ฟ้าอวดดาว

กระท่อมเหน็บหนาว
ของคนมิสาระ

พรมแผ่วเพื่อย้ำคำนึง 
กระท่อมหนึ่งนั้นน้อมในอิสระ

วันคืนผ่านพันธะ

และอิสระเราละลายลงฯ

หลงเหลือหรือเรื่อราง

ระหว่างถ้อยคำของดอกไม้-กรุ่นอายฝน

ร้อยวิถี-ผลิบานเหมือนทานทน

พร้อยลานดอกไม้ คล้ายภาพเขียนของเดือนปี

จวบการมาถึงอีกครั้งของลมหนาวและว่าวสี

คุ้นท่วงทำนองของดนตรี

ดนตรีของริ้วรวงเริงร่ายรำ

ถ้อยกู่ร้องของลมหนาว

ชุ่มน้ำค้างพรูพร่างพรม-ห่มแสงดาว

ดวงจันทร์หลังเพลงพลบ สกาว

เหนือทุ่งข้าวแสงเพ็ญเด่นฉาย

ข้าฯเขียนถ้อยคำคิดถึงเธอไว้บนฟ้า.