ไม่หรอกน่า!..ความครุ่นคำนึง
วางดินแดนของภาพฝัน นั้นไว้เถิด
ล้มเลิกการหยิบฉวยอันอ้างถึงจินตภาพอันแสนงาม
“*ความจริงคือสิ่งที่ปรากฏอยู่แก่ใจ เท่าที่เรารู้ และสัมผัสได้
กระทั่งเหตุและผล “
เช่นนั้น ก็ควรแล้ว ที่ข้าฯจักปล่อยวาง
ละวางต่อสิ่งที่ไร้ตัวตน ในดินแดนอันแสนไกล
ในห้วงเวลาที่ไม่มีจริง
กี่ครั้ง กี่คราแล้ว เล่า
ที่ข้าฯบอกต่อตัวเองเช่นนั้น
สุดท้ายเส้นใยที่หลงเหลือ
บ่มตัวอ่อนของความคิดถึงจนเติบโต
….เสีย เต็มหัวใจ..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น