โอบกอดรั้งรอ

๑
เมื่อไร..คนที่จากไปจะหวนมา
อาจพลั้งเผลอไถ่ถามสายลม - วันเวลา
กระทั่ง ดอกไม้ไบหญ้า
มิได้วิกลหรือว่าบ้า
แต่ทว่าเพราะรั้งรอ

ที่รั้งรอ…เพียงพอทอค่าการเกิดก่อ-
ความคิดถึง หนักอี้งพอ
เท่าที่หัวใจไม่ท้อ
จะรอคอย…

ปลายทางจักจบลงที่ตรงไหน – ในเลื่อนลอย
ทุกก้าวย่าง อ้างว้างกลับไม่ถอย
หมื่นแสนคำ ค่ำ- เช้า คอย
ได้ขีดร้อยในรอยทาง

เส้นทางมิร้างจบ ลบทาง
ใคร! เกาะกุมความอ้างว้าง
อย่างชื่น ยื่นชุ่ม
กระนั้นฝันซึ่งจึง ชอุ่ม จะ โอบกอดรั้งรอ…
๒
วางดินแดนของความหลัง ณ ฟากฝั่งอันนิ่ง-ก่อ
ดั่งล้วนด่วนร้างจางร่องรอยห่มท้อ
กระนั้นถ้อยรั้นวอนขอ
มิเคยเพียงพอ ต่อดวงใจละโมบคอย

แม้อย่างนั้นสายใยพันธะอันนิดน้อย
หากมิอาจสลายทลายลง ยับย่อย
ข้าฯยังอยู่กับเลือนจางแห่งร่องรอย
ใจไม่คร่ำปล่อย รึ พลอยว่าปวดร้าว

กระไรใช่หวาดท้อ แม้ฤดูกาลก่อเหน็บหนาว
ทว่า วลีแห่งปรัชญ์แว่วสู่คำนึง ตรึงราว-
ถ้อยนั้น สลักเสลา
ฟังว่า “คืนหนาว ยาวนานเสมอ”…*

* ถ้อยวลีจากที่ใดที่หนึ่งที่ข้าพเจ้าจดจำมิได้
ต้องกราบขออภัยที่ยกมาทั้งประโยค...