52
ระหว่างการดำรงอยู่
ฉันพบว่าการมีอยู่เป็นทุกข์
ความว่างเปล่ากลับกลายเป็นความจริง
53
ใจในนามธรรม
การเดินทางจากข้างใน
สู่ภายนอก
54
ใครต่อใคร
พรากจากเรา
บนถนนสายเดิม
55
ดวงตาคู่นั้นปวดร้าว
ผู้เฒ่าปิดเปลือกตาโดยโรคร้ายฝานลมหายใจ
และแล้วความว่างเปล่าก็ร่ำร้องเพลง
55.5
เก้าอี้โยกก็ว่างเปล่า
ชานเรือนเงียบเหงา
ชายชราไปแล้ว...
56
หยาดหยดแห่งน้ำตา
มิได้ร้องไห้
แต่เข้าใจถึงการจากพราก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น