ขอแสดงความดัดจริต

     ฟ้าบ้านเราเมฆมาก แต่อบอ้าวลมไม่โบกสาย

เสียงหัวใจกระหึ่มโดยเพลงคิดถึงบ้าน สำหรับคนไกลบ้านอย่างเธอ

ที่รอคอยวันกลับบ้าน

    วันเวลาคืบคลาน ชีวิตเราก้าวย่ำ

วันแล้ววันเล่า ความใหม่ความเก่าย้ำเล่าเรื่องราวของชีวิต

วันนี้เหมือนว่าการพานพบโผล่หน้าสู่การใกล้บรรจบ

บางทีในการรอคอย ช่างบีบโบยหัวใจเราจนงุ่นงอม

    เราจินตนาการไปไกลเกินกว่าระยะทางจากนี่ถึงสามเหลี่ยมทองคำ55

เช้ายันเย็นเราง่วนอยู่กับงานบริการเพื่อนร่วมโลกบนสถานบริการประชนด้านการ

รักษาพยาบาล (โอ่อ่าไหม?) 55

การบอกเล่าถึงสถานที่ทำงาน ที่แท้ก็โรงพยาบาลชุมชนนั่นเอง  

ด้วยความเป็นโรงพยาบาลชุมชน ของดินแดนที่ราบสูง 

เราจึงไม่ได้พานพบการบาดเจ็บของกลุ่มแนวร่วม นปช.และเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล

ที่เข้าห้ำหั่นกันด้วยฝนเหล็กและยางรถยนต์ติดเปลวไฟพร้อมด้วยอื่นๆฯลฯ  

ที่เบ่งบานเต็มเมือง จนกลายเป็นเผาบ้านเผาเมือง

   มนุษย์ทุกวันนี้ ไม่สนใจคุณธรรม ไม่ละอายต่อบาป สังคมจึงครุกรุ่นวุ่นวาย 

ไร้ความสงบสุข เข้าห้ำหั่นกันโดยกำลังของแรงกายเพื่อตัดสินจุดหมายแห่งชัยชนะ

อย่างไรเสีย ก็ขอป้องปากบอกต่อเพื่อนร่วมโลกว่าเสียใจด้วยกับผู้ที่บาดเจ็บจนล้มตาย

และดีใจด้วยกับผู้ที่บาดเจ็บแต่ไม่ตาย 

 ขอแสดงความดัดจริตของปาก