เสียงสบถเทวดา

เสียงร้องก้องของเวิ้งฟ้าพร้อมกับฉีกรากฝอยรากแขนงยื่นยาวดั่งภาพยนตร์จอยักษ์ 
สว่างวาบทาบผืนฟ้า

ฝนจะตกแล้ว! ความคาดคะเนของมนุษย์กระจ้อยร่อยวาดหวัง  

ไปเก็บผ้าให้ถี! เสียงใครบางคนตะโกนบอกลูกชายวัยละอ่อน 

    หมู่เมฆเย้ยยิ้มฟ้าดำแกล้งร้องหัวเราะเยาะคล้ายๆเสียงเทวดาสบถบอก
ว่า  “ กลัวเกล็ดเล็กๆของเม็ดฝนตกลงดินไปตายเปล่า” 

เพราะความไร้ยางอายในหัวใจมนุษย์ ถึงโปรยปรายให้กี่ล้านๆห่า 

ก็มิอาจชำระหัวใจอันโง่เขลาและสกปรกออกได้ดอก   

ความร้อนแล้งจึงยังคงแถกแดดอันระอุ เผาเรือกสวนไร่นาอย่างแห้งเหงา  

“ ข่อยว่าบ่แม่นขี่ฝ่าน๊า!

ถ่าแม่น มันตกโดนแล้ว”.. บักจอมว่า

“แล้วมึงว่าเป็นแนวใด๋” ลุงแทนสวนถาม

ข่อยว่าแม่นควันยางรถยนต์ซุมเสื้อแดงเผาอยู่เมืองหลวงพุ้นแหลว  ha ha