ไอ้วันฯ

    เราแขวนความง่วงหงาวเร้าเพลียไว้บนเก้าอี้บุฟองน้ำ
อย่างหงายเจิบเหวิบ โดยความง่วงจัดและเหนื่อยเพลีย
เราจึงกลายเป็นผู้ไม่ทำงานในเวลาทำงาน
ข้อหาโดยการบันทึกของไอ้วันนะแห่งความโชคดีหรือร้าย
เราไม่สาระแนวินิจฉัย 55
  ไอวันฯชื่อเต็มๆว่า "วันนะโชค"หมายมั่นปั้นความหวัง
บวกความกระหายอยากเป็นหัวหน้าหน่วยจนออกนอกหน้า-
ตา- รูทวาร และส้นตีน  อย่างกระหืดกระเส่า
โดยการแสดงบทบาทเชิงนัยยะอัตวิถีของเด็กบ้านนอกแถวหน้า
ดีกรีพยาบาลวิชาชีพ หาบคอนความมั่นใจในตัวเองสูงเทียมปลายไผ่หัก
แนมสันดานกระเง้ากระงอดขี้เทอะ ขี้ฟ้องชอบโชว์
และชอบงัดความรกรุงรังของบ้านตัวเองมาบอกกล่าวกับผู้คน
ว่าข้าฯนี่แหระที่กวาดบ้านอยู่คนเดียว ha ha
โดยความอยากเป็นหัวหน้าหน่วยอัดแน่นเต็มดวงตา
เราจึงเรียกไอ้วันฯว่า "หัวหน้าเผ่า
ซึ่ง มีความเต็มว่าหัวหน้าเผ่าพันธุ์แห่งความแตหลอ" 55
   ไอ้วันฯลุ่มหลงหัวโขนบนกะโหลก(ไขว้)หลงลืม
ความเอื้ออาทรต่อเพื่อนร่วมโลกและเพื่อนร่วมโลก
ก็ไม่อาทรไอ้วันฯเฉกเช่นเดียวกัน
ระหว่างความแปลกแยกในห้วงเวลา
ไอ้วันฯมองไม่เห็นตัวเองยืนยกมือบนแผ่นกระดาษ